Profil de Nada-:- I am Yayah -:-PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
|
-:- I am Yayah -:--:- เธอพร้อมจะแก่ ไปด้วยกันกับฉันมั้ย -:- 27 octobre ๏~* สิ่งเดียวที่ผมทำไม่ได้คือ "การยอมแพ้ *~๏๏~* สิ่งเดียวที่ผมทำไม่ได้คือ "การยอมแพ้ *~๏ ชายคนหนึ่งเพิ่งจะมาพูดได้ตอนอายุ 4 ขวบ ชายคนนั้น...เพิ่งจะมาอ่านหนังสือออกตอนอายุ 8 ขวบ ชายคนนั้น...เคยถูกไล่ออกจากโรงเรียน ชายคนนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนอาชีวะแห่งซูริค ชายคนนั้น...เคยถูกอาจารย์ระบุว่า "สมองช้า ไม่ชอบสังคมและล่องลอยอยู่ในความฝันอันโง่เขลาของตัว เองตลอดเวลา" ชายคนนั้น...ชื่อ "อัลเบิร์ต ไอสไตน์" บิดาแห่งปรมาณู ชายคนหนึ่งเคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนเตรียมทหารเวสต์พอ ยต์ ชายคนนั้น...ลองสมัครใหม่ดูอีกที ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอีกครั้ง ชายคนนั้น...พยายามเป็นครั้งที่สาม ชายคนนั้น...ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน ชายคนนั้น...ได้เป็นทหารสมใจ ชายคนนั้น...เข้าไปอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์สงครามโลก ครั้งที่สองได้สำเร็จ ชายคนนั้น...ชื่อ "นายพล ดักลาส แมคอาเธอร์" ผู้พิชิตแปซิฟิคแห่งสงครามโลกครั้งที่สอง ชายกลุ่มหนึ่ง...เป็นนักดนตรี ชายกลุ่มนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากผุ้บริหารคนหนึ่งจากบ ริษัทเดคคาเรคคอร์ติ้ง ชายกลุ่มนั้น...ถูกปฎิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า "เราไม่ชอบเสียงเพลงของพวกเขา และกลุ่มนักดนตรีที่เล่นกีตาร์กำลังจะหมดสมัยแล้ว" ชายกลุ่มนั้น...มีนามว่า "เดอะ บีเทิลส์" สี่เต่าทองแห่งตำนาน ชายคนหนึ่ง...เป็นนักกีฬา ชายคนนั้น...เล่นบาสเกตบอลให้กับทีมโรงเรียนมัธยม ชายคนนั้น...เคยถูกคัดออกจากทีมโรงเรียน ชายคนนั้น...ชื่อ "ไมเคิล จอร์แดน" หนึ่งในนักกีฬาบาสเกตบอลที่ทำเงินมากที่สุดในโลก ชายคนหนึ่ง...เป็นนักแต่งเพลงชาวเยอรมัน ชายคนนั้น...สูญเสียความสามารถในการฟังลงเรื่อยๆ ชายคนนั้น...หูหนวกสนิทเมื่อมีอายุได้ 46 ปี ชายคนนั้น...ได้ใช้ช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตประพันธ์เพล งที่ยอดเยี่ยมที่สุด ชายคนนั้น...ชื่อ "ลุดวิก ฟาน บีโธเฟน" นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลก ชายคนหนึ่งสอบตกประถม 6 ชายคนนั้น...เคยมีชีวิตที่พ่ายแพ้และล้มเหลวมาตลอด ชายคนนั้น...ล้วนทำประโยชน์ครั้งใหญ่ๆเมื่อเขากลายเป ็นผู้สูงอายุแล้ว ชายคนนั้น...ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษเมื่ออายุ 62 ปี ชายคนนั้น...ชื่อ "วินสตัน เชอร์ชิล" อดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ชายคนหนึ่งเรียนปริญญาตรี ชายคนนั้น...เคยถูกจัดให้เป็นแค่นักศึกษาระดับกลางเท ่านั้น ชายคนนั้น...เคยสอบได้อันดับที่ 15 จากนักศึกษา 22 คนในวิชาเคมี ชายคนนั้น...ชื่อ "หลุยส์ ปาสเตอร์" ชายคนหนึ่งเป็นนักร้อง ชายคนนั้น...เคยถูกผู้จัดการของ แกรนด์โอเลโอเพรย์ไล่ออก ชายคนนั้น...เคยโดนดูถูกว่า "แกมันไปไม่ถึงไหนเลย แกควรกลับไปขับรถบรรทุกมากกว่า" ชายคนนั้น...ชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์" หญิงคนหนึ่งเป็นนางแบบผู้เปี่ยมไปด้วยความหวัง หญิงคนนั้น...ทำงานให้กับบริษัทบลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจ นซี่ หญิงคนนั้น...เคยโดนผู้อำนวยการบริษัท บลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจนซี่ดูถูกว่า "เธอควรไปเรียนด้านเลขาฯ หรือไม่ก็แต่งงานเสียดีกว่า" หญิงคนนั้น...ชื่อ นอร์มา จีน เบเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม "มาริลีน มอนโร" นั่นเอง ชายคนหนึ่ง หลงใหลวิชาการเงินอย่างมาก ชายคนนั้น...ยื่นใบสมัครกับมหาวิทยาลัยธุรกิจฮาวาร์ด อันเลื่องชื่อ ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธในเวลาต่อมา ชายคนนั้น...ไม่ยอมแพ้ เดินหน้าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย ชายคนนั้น...สำเร็จการศึกษา ชายคนนั้น...ปัจจุบันมีสินทรัพย์รวมกว่า 44,000 ล้านเหรียญสหรัฐ จากเงินลงทุนเพียง 100 เหรียญสหรัฐ ชายคนนั้น...ชื่อ "วอเรน บัฟเฟตต์" นักลงทุนอัจฉริยะ อภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก ชายคนหนึ่ง หลงใหลในคอมพิวเตอร์อย่างมาก ชายคนนั้น...ชอบหมกตัวกับคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ ชายคนนั้น...ถูกเพื่อนมองว่า "สกปรก - บ้าคอมพิวเตอร์" ชายคนนั้น...เคยเสนอซอฟแวร์ระบบให้กับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์ ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอย่างไม่ใยดี ชายคนนั้น...ปัจจุบันคือผู้ให้การช่วยเหลือด้านเงินท ุนกับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์ ชายคนนั้น...เคยถูก ไอบีเอ็ม มองว่า "แค่เด็ก" ชายคนนั้น...ปัจจุบันเป็นผู้นำบริษัทซอฟแวร์ที่ทรงอิ ทธิพลมากที่สุดในโลก ชายคนนั้น...ชื่อ วิลเลี่ยม เฮนรี่ เกตส์ ที่สาม หรือที่รู้จักกันในนาม "บิลล์ เกตส์" ผู้ก่อตั้งไมโครซอฟต์ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ผู้ถือครองสินทรัพย์กว่า 46,000 ล้านเหรียญ ผมเชื่อว่าทุกคนเคยแพ้ ผมเชื่อว่า.... ทุกคนเคยล้มเหลว 6 octobre งด!! ให้อาหาร และน้ำดื่มช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร อึมครึมจังเลยชีวิต
งานลด แฟนเมิน กิ๊กไม่สนใจ
ล่าสุด มือถือพังคร๊าบบบ
เซ็งจังเลยอ่า
จะว่าไปไอโรคขี้น้อยใจของตัวเองนี่แก้ไม่หายซักที
(เค้าเรียก พวกไม่รู้จักโต)
นิดๆหน่อยๆก็ไปละใจ เฮ่อ....
กับคนแปลกหน้าเพิ่งรู้จักไม่กี่วันก็ยังไม่เว้น
(คิดละขำ ทั้งน้ำตา)
เค้าว่ากันว่า "ยะเจ้าชู้"
(จริงเหรอ)
แต่เท่าที่รู้จักตัวเองมา "ยะก็ว่างั้นแหละ"
แต่มันก็เพิ่งมาเป็นหลังๆนะไม่ได้เป็นโดยกำเนิด
ตั้งแต่เรื่องครั้ง(คน)นั้นนั่นแหละ
หัวใจเลยทำงานไม่ปกติอีกต่อไป....ตอนนี้ รักคืออะไร ยังไม่รู้เลย
เวลาเค้าถาม...รักเค้ามั้ย
ก็ได้แต่ตอบว่าไม่รู้
อยากรักนะ แต่ยะยังตอบตัวเองไม่ได้เลยว่ารักมั้ย
ยะจะตอบคุณได้ยังไง (ยะไม่ชอบโกหก)
แค่บอกไปว่า "รักค่ะ"
เพื่อให้คุณยิ้มชั่วครั้งชั่วคราว มันจะดีพอแล้วเหรอ
เฮ่อ...ไหงมาลงเรื่องรักล่ะเนี่ย -*-
ไปดีกว่า
(แอบอัพ blog งอนเพื่อนในบอร์ด เอิ๊กกก)
3 octobre จืดจางหมู่นี้คุยกันน้อยประโยคจังนะ
มีแค่คำเดิมซ้ำๆ .......
4 ปีนี่มันนานเกินไปแล้วสินะคะ
บ้าจัง...ไม่อยากร้องไห้เลย ไม่อยากเลย
มันนานจนระยะทางไกลเกินมาหา
มันนานเกินไปจนการง้อกันเป็นการเสียเวลา
มันนานเกินไปจนชาชินกับการไม่ได้พบกัน
มันต่างกันตรงไหนกับการที่จะไม่มีกันและกัน
26 septembre ขณะนี้เป็นเวลา...ทำงาน!!ขณะนี้เป็นเวลา ตี 3.45 น. ค่ะ
(เวลาทำงานของยะ)
เกิดอาการง่วงเล็กน้อย ปกติแล้วเวลานี้ถึงจะง่วงก็ทำงานได้สบายมาก
แต่ 2 - 3 วันนี้เป็นอะไรน๊อ อยากหลับเต็มๆ
อยากนอนหัวค่ำ ตื่นเช้าๆ จัง
(เคยตัวนะเราน่ะ -*-)
พอดีเมื่อกี้นึกถึงคนคนนึง เลยคลิกเข้าไปดูรูปเค้าใน blog เค้ามา
พอดูแล้วก็นึกสะกิดใจ ว่า....ทำไมเรามันเป็นคนใช้ไม่ได้เลย
.............
...........................
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคร่ำครวญถึงเรื่องเก่าๆ มีอะไรตรงหน้าอีกเยอะที่ต้องทำ
^ ^"
เอาล่ะ หมดเวลาพักแล้วจ้า ไปทำงานต่อๆ
"รักงานนี้จัง"
เพิ่งรู้สึกตัว.....ว่าความฝันเป็นจริงทีละน้อย ทีละน้อย ขึ้นทุกวันเลย
(ยิ้มๆๆ) 15 septembre เฮ่อ!!อยากบอกว่า.....
คิดงานไม่ออกค่ะ (ต้องส่งวันจันทร์ -*-)
อยู่ๆ ก็เกิดอาการแปลกๆ เข้าแทรกหัวใจ (อีกแล้ว)
พูดไม่ออกบอกไม่ถูก อยากระบาย แต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเล่าดี
เอาเป็นว่า...มันรู้อยู่แก่ใจ (ไม่เล่านะ)
พูดไปก็ยิ่งพาลจะทำให้คิดไปเรื่อยเปื่อย ไม่อยากต่อความยาวกับเรื่องนี้
ทำไมเป็นคนเยี่ยงนี้นะเรา อึดอัดๆๆ
งง มั้ย (ขอโทษน๊า)
อัพทั้งที มีแต่เรื่องปวดหัว
เอาไว้ถ้าส่งงานราบรื่นไปด้วยดีวันจันทร์นี้จะมาอัพใหม่นะจ๊ะ(แอบอัพไม่บอกใคร)
อาาาาาาาาาาาาา......
(ถอนใจก่อนไป)
30 janvier .......เสียใจนะ
ร้องไห้ก็ว่าไร้สาระ อ่อนแอ
ไม่ได้อยากร้อง
แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง
อย่าทำเหมือนไม่มีกันอยู่ในสายตาจะได้มั้ย
น่ารังเกียจจนทนพูดด้วยไม่ไหวเลยเหรอ
ถ้าเป็นอย่างนั้นบอกมาคำเดียวก็ไปแล้ว
หรือแค่นี้ยะก็ไม่มีค่าพอที่จะบอก
ปล่อยให้มันเจ็บไป จะแคร์ทำไม
ใช่มั้ยคะ
................. 24 janvier ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า....... เดียวกันกับคนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด
คำหวานกับใครๆ เสมอ....ก็แค่นั้น
เวลาที่เค้าหมดรักเราแล้ว
22 janvier อัพกะเค้าซะหน่อยอุอุ.........
ดันไปโม้เอาไว้กับบางคนว่าจะอัพ blog ซะได้ เลยต้องเอาซะหน่อยนึง
ว่าแต่ว่า ตอนนี้ "ท้องมันร้อง จ๊อกๆ" ทำยังไงดี 0.49 น. ไม่ใช่เวลาน่าหาอะไรลงกระเพาะเลยซักนิด
งืมๆๆ........
ใกล้จะแก่ขึ้นอีกละ แต่ไม่กลัวหรอก หุหุ (มาแก่ไปด้วยกันหน่อยจิ นะนะ)
เอ๋...........
ที่จริงที่ไม่อัพเจ้าสเปซเนี่ย นอกจากความขี้เกียจส่วนตัวแล้ว อีกเรื่องก็คือ ถ้าเริ่มบ่นแล้ว
รู้ตัวน่ะ ว่าจะต้องเพ้อเจ้อแน่ๆ >.<แล้วพอเริ่มพร่ำๆไปเรื่อยๆ
มันจะพาลไปเข้าเรื่องที่ทำให้ต้องมานั่งร้องไห้ไปอัพไปเรื่อยเลย
เบื่อจะร้องไห้แล้วล่ะ
น่าน........
มันแว๊ปๆมาแล้ว เรื่องนั้น ไม่เอานะ ยะหยุดเท่านี้ก่อนดีกว่าคะ ยังไม่พร้อมจะเสียน้ำตา
ปล.วันนี้ ยะยังไม่ร้องเลยน๊า ^o^/
ปล.อีกที ขอบคุณช่วงเวลาดีดีที่คุณอยู่เป็นเพื่อนยะนะคะ รู้ตัวใช่ม๊าว่าใคร ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ
ถ้ายะไม่ได้คุณ เวลาที่ผ่านมายะคงได้แต่นั่งบีบน้ำตา
ขอบคุณค่ะ บ อ ย
เอ๊ะ.........
ไอ้เจ้า blog เนี่ย เอาไว้ระบายให้สบายใจ หรือว่า เอาไว้ตอกย้ำให้มันเจ็บลึกกันแน่น๊อ - -a
|
||||||||||||
|
|
